Η τάση να αναγνωρίζουμε οικεία ή νοηματοδοτημένα μοτίβα, κυρίως πρόσωπα, μέσα σε ασαφή ή τυχαία ερεθίσματα, όπως σύννεφα, αντικείμενα, ήχους και φυσικούς σχηματισμούς.
Η τάση να αποδίδουμε ανθρώπινα χαρακτηριστικά, συναισθήματα, σκέψεις ή προθέσεις σε μη ανθρώπινες οντότητες, όπως ζώα, αντικείμενα, τεχνολογικά συστήματα και οργανισμούς, συχνά για να ερμηνεύσουμε ή να κατανοήσουμε καλύτερα τη συμπεριφορά τους.
Η παραγωγή ανακριβών ή επινοημένων αναμνήσεων και αφηγήσεων χωρίς πρόθεση εξαπάτησης, συχνά ως αποτέλεσμα κενών μνήμης, σύγχυσης χρονικού πλαισίου ή δυσκολίας αξιολόγησης της ακρίβειας των ανακαλούμενων πληροφοριών.
Η λανθασμένη πεποίθηση ότι όταν ένα ανεξάρτητο τυχαίο γεγονός εμφανίζεται επανειλημμένα με τον ίδιο τρόπο, αυξάνεται η πιθανότητα να συμβεί σύντομα το αντίθετό του, επειδή θεωρούμε ότι η τυχαιότητα πρέπει να αποκαταστήσει την ισορροπία.
Η τάση να αντιλαμβανόμαστε ή να υπερεκτιμούμε μια σχέση ανάμεσα σε δύο γεγονότα ή χαρακτηριστικά, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματική συσχέτιση ή όταν τα διαθέσιμα δεδομένα δεν δικαιολογούν το συμπέρασμα, συχνά λόγω επιλεκτικής παρατήρησης και ανάκλησης χαρακτηριστικών περιστατικών.
Το σφάλμα να χρησιμοποιούμε μεμονωμένες προσωπικές εμπειρίες ή χαρακτηριστικά περιστατικά ως επαρκή απόδειξη για έναν γενικό ισχυρισμό, παραβλέποντας ευρύτερα στατιστικά δεδομένα, την αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος και εναλλακτικές εξηγήσεις.
Η τάση να αντιλαμβανόμαστε μοτίβα, συστάδες ή ακολουθίες σε τυχαία δεδομένα και να τους αποδίδουμε ιδιαίτερη σημασία, ακόμη κι όταν μπορούν να εξηγηθούν από τη φυσιολογική διακύμανση της τύχης.
Η τάση να αισθανόμαστε υπερβολική βεβαιότητα για την ορθότητα μιας κρίσης ή πρόβλεψης επειδή οι διαθέσιμες πληροφορίες σχηματίζουν μια συνεκτική και πειστική εικόνα, ακόμη κι όταν η πραγματική προβλεπτική τους αξία είναι περιορισμένη.
Η τάση να θεωρούμε ότι ένα φαινόμενο, μια λέξη ή μια συμπεριφορά εμφανίστηκε πρόσφατα επειδή μόλις αρχίσαμε να το παρατηρούμε, συγχέοντας την προσωπική μας ανακάλυψη με την πραγματική ιστορική εμφάνισή του.
Η τάση να θεωρούμε ότι μια σειρά διαδοχικών επιτυχιών αυξάνει την πιθανότητα νέας επιτυχίας, επειδή αποδίδουμε στο άτομο προσωρινή φόρμα ή θετική δυναμική, χωρίς να έχουμε πάντα επαρκή στοιχεία ότι η πιθανότητα επιτυχίας έχει πράγματι μεταβληθεί.
Η τάση να υποτιμούμε ή να αγνοούμε την πραγματική πιθανότητα ενός γεγονότος, εστιάζοντας περισσότερο στη συναισθηματική ένταση, τη σοβαρότητα ή την ελκυστικότητα των πιθανών συνεπειών του.
Η τάση να μην λαμβάνουμε επαρκώς υπόψη το μέγεθος του δείγματος όταν αξιολογούμε δεδομένα, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε μικρό αριθμό παρατηρήσεων ως εξίσου αξιόπιστο με ένα μεγάλο δείγμα και να γενικεύουμε υπερβολικά από περιορισμένες πληροφορίες.
Το λογικό σφάλμα κατά το οποίο θεωρούμε ότι δύο διαφορετικές περιγραφές του ίδιου αντικειμένου ή προσώπου μπορούν να αντικαθίστανται ελεύθερα σε κάθε πρόταση, παραβλέποντας ότι σε πλαίσια γνώσης, πεποίθησης ή επιθυμίας η αντικατάσταση μπορεί να μην είναι έγκυρη.