Η τάση να θεωρούμε, αφού μάθουμε την έκβαση ενός γεγονότος, ότι ήταν πιο προβλέψιμο ή αναμενόμενο από όσο πραγματικά ήταν, ανακατασκευάζοντας τις προηγούμενες πεποιθήσεις και εκτιμήσεις μας υπό το πρίσμα της γνώσης που αποκτήσαμε εκ των υστέρων.
Η τάση να υποτιμούμε τον χρόνο, το κόστος και τους πόρους που απαιτούνται για την ολοκλήρωση μιας εργασίας ή ενός έργου, επειδή εστιάζουμε στο ιδανικό σχέδιο και παραβλέπουμε προηγούμενες εμπειρίες, πιθανά εμπόδια και απρόβλεπτες δυσκολίες.
Η τάση να αξιολογούμε προηγούμενες εμπειρίες πιο θετικά όταν τις ανακαλούμε εκ των υστέρων απ’ ό,τι τις αξιολογούσαμε κατά τη διάρκειά τους, δίνοντας συχνά μεγαλύτερη βαρύτητα στις ευχάριστες στιγμές και μικρότερη στις δυσκολίες που τις συνόδευσαν.
Η τάση να υπερεκτιμούμε την ένταση και τη διάρκεια των συναισθηματικών αντιδράσεων που θα προκαλέσουν μελλοντικά γεγονότα, υποτιμώντας συχνά την ικανότητά μας να προσαρμοζόμαστε στις νέες συνθήκες.
Η φιλοσοφική έννοια σύμφωνα με την οποία η ηθική αξιολόγηση και η απόδοση ευθύνης σε έναν άνθρωπο μπορεί να επηρεάζονται από παράγοντες πέρα από τον έλεγχό του, όπως οι συνέπειες των πράξεων, οι περιστάσεις, τα χαρακτηριστικά του και οι αιτιακές συνθήκες που διαμόρφωσαν τη συμπεριφορά του.
Η τάση να αξιολογούμε την ποιότητα μιας απόφασης με βάση το αποτέλεσμα που προέκυψε, αντί να εξετάζουμε τις πληροφορίες, τις πιθανότητες και τις συνθήκες που υπήρχαν τη στιγμή που λήφθηκε, συγχέοντας έτσι την ποιότητα της διαδικασίας με την τελική έκβαση.
Η τάση να υπερεκτιμούμε τον βαθμό στον οποίο οι μελλοντικές μας προτιμήσεις, ανάγκες και επιθυμίες θα μοιάζουν με τις σημερινές, υποτιμώντας τις αλλαγές που μπορεί να προκύψουν από διαφορετικές συνθήκες ή συναισθηματικές καταστάσεις.
Η τάση να αντιλαμβανόμαστε ότι η κοινωνία, οι θεσμοί ή ο κόσμος γενικότερα βρίσκονται σε συνεχή πορεία επιδείνωσης, εξιδανικεύοντας το παρελθόν και υποτιμώντας συχνά τις βελτιώσεις ή τις θετικές αλλαγές που έχουν σημειωθεί.
Η τάση να προβλέπουμε ή να αξιολογούμε μελλοντικές καταστάσεις με δυσανάλογα αρνητικό τρόπο, υπερεκτιμώντας την πιθανότητα δυσμενών εξελίξεων και υποτιμώντας τις πιθανότητες θετικών αποτελεσμάτων, ακόμη και όταν τα διαθέσιμα στοιχεία δεν δικαιολογούν τέτοια απαισιοδοξία.
Η τάση να υπερεκτιμούμε την ικανότητά μας να ελέγχουμε παρορμήσεις και να αντιστεκόμαστε σε μελλοντικούς πειρασμούς, ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε σε ήρεμη κατάσταση, με αποτέλεσμα να εκτιθέμεθα περισσότερο σε καταστάσεις που δυσκολεύουν τον αυτοέλεγχο.
Η τάση να θυμόμαστε ότι παλαιότερα γεγονότα συνέβησαν πιο πρόσφατα από ό,τι πραγματικά συνέβησαν ή, αντίστροφα, ότι πρόσφατα γεγονότα συνέβησαν πιο παλιά, με αποτέλεσμα να τοποθετούμε ανακριβώς τις εμπειρίες μας στον χρόνο.
Η τάση να θεωρούμε ότι μια καινοτομία είναι από τη φύση της ωφέλιμη και ότι πρέπει να υιοθετηθεί όσο το δυνατόν ευρύτερα και ταχύτερα, παραβλέποντας τους περιορισμούς της, τις διαφορετικές ανάγκες των χρηστών και τους θεμιτούς λόγους απόρριψης ή προσαρμογής της.
Η τάση να ανακατασκευάζουμε τις παλαιότερες πεποιθήσεις, στάσεις και συμπεριφορές μας έτσι ώστε να εμφανίζονται περισσότερο συνεπείς με τη σημερινή εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, υποτιμώντας τις πραγματικές αλλαγές που έχουμε βιώσει.
Η τάση να υπολογίζουμε λανθασμένα τον χρόνο που μπορούμε να εξοικονομήσουμε αυξάνοντας την ταχύτητα, συνήθως υποτιμώντας το όφελος όταν ξεκινάμε από χαμηλή ταχύτητα και υπερεκτιμώντας το όταν ξεκινάμε από ήδη υψηλή ταχύτητα.