Δημοφιλής αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει στραβά. Δεν αποτελεί αυτοτελή επιστημονική γνωστική μεροληψία, αλλά μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση για την πρόβλεψη κινδύνων, την πρόληψη αστοχιών και τον σχεδιασμό εναλλακτικών λύσεων.
Η τάση να εστιάζουμε σε ανθρώπους, επιχειρήσεις ή περιπτώσεις που έχουν επιβιώσει ή πετύχει, αγνοώντας εκείνες που απέτυχαν ή εξαφανίστηκαν από το πεδίο παρατήρησης, με αποτέλεσμα να εξάγουμε παραπλανητικά συμπεράσματα από ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα.
Η τάση να θεωρούμε ότι οι συνθήκες θα συνεχίσουν να παραμένουν φυσιολογικές, ακόμη και όταν υπάρχουν ενδείξεις μιας σοβαρής ή επικίνδυνης αλλαγής, με αποτέλεσμα να υποτιμούμε τον κίνδυνο, να καθυστερούμε την αντίδρασή μας και να μην προετοιμαζόμαστε επαρκώς.
Η άμεση συγκράτηση πληροφοριών παρουσιάζει περιορισμούς και σε ορισμένες συνθήκες αντιστοιχεί περίπου σε 7±2 μονάδες. Η μεταγενέστερη έρευνα υποδεικνύει συχνά μικρότερη χωρητικότητα, ενώ αναδεικνύει τη σημασία της ομαδοποίησης πληροφοριών (chunking).
Η τάση να δαπανούμε ευκολότερα χρήματα όταν αυτά βρίσκονται σε μικρότερες ονομαστικές αξίες, σε σχέση με το ίδιο συνολικό ποσό σε μία μεγαλύτερη αξία, επειδή η μορφή του χρήματος επηρεάζει την ψυχολογική αντίληψη της δαπάνης και την προθυμία μας να το αποχωριστούμε.
Η τάση να αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα μια κατάσταση ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, θεωρώντας ότι το κέρδος ενός ατόμου ή μιας ομάδας συνεπάγεται αναγκαστικά αντίστοιχη απώλεια για κάποιον άλλο, ακόμη και όταν υπάρχουν δυνατότητες αμοιβαίου οφέλους.
Η λογική πλάνη κατά την οποία θεωρούμε ότι ένα γεγονός θα συμβεί ή είναι σχεδόν βέβαιο απλώς επειδή είναι δυνατό ή πιθανό, συγχέοντας τη δυνατότητα, την πιθανότητα και τη βεβαιότητα χωρίς επαρκή τεκμηρίωση.
Η τάση να εκτιμούμε την πιθανότητα ενός συνολικού γεγονότος ως μικρότερη από το άθροισμα των πιθανοτήτων που αποδίδουμε στις επιμέρους κατηγορίες ή εκβάσεις του, ιδιαίτερα όταν το γεγονός αναλύεται σε συγκεκριμένα ενδεχόμενα.